Het ritme van de dag is compleet veranderd als je hoort dat een deelnemer uit de groep is overleden en nooit meer naar zijn “werk” zal komen. Het was het eerste verdrietige telefoongesprek na terugkeer van mijn vakantie op dagbesteding ‘t Paleis.
Ik zet snel koffie en maak direct tijd en ruimte voor het ontvangst van de binnenstromende deelnemers. Er is verdriet, maar er zijn ook mooie en vaak vrolijke herinneringen aan onze geliefde deelnemer. We maken een herinneringsboekje en een gedenktafel. Lachen en huilen liggen hier heel dicht bij elkaar. Samen met mijn collega’s bieden we de hele week een veilige haven, signaleren we rouwgedrag dat zich soms in stilte of juist in gedragsveranderingen uit en begeleiden de groep stap voor stap door dit proces.
Er worden vragen gesteld zoals “waar is hij dan nu” en dan komt de ander met het antwoord “ ik heb hem in zijn bed zien liggen en hij lijkt nu wel een pop”
Zorgen is samen lachen, samen leven, en helaas ook samen afscheid nemen. We missen onze deelnemer enorm, maar de onderlinge verbondenheid in de groep geeft veel kracht. Onze gedachten en medeleven gaan uit naar de familie en naasten. Ik was dankbaar dat ik namens ons allen bij de uitvaart aanwezig was samen met een deelnemer.